Typ om te zoeken

In the spotlight Opinie Overige

COLUMN: Herman Roose – vzw KARUS

Delen

COLUMN: Herman Roose – vzw KARUS

A society grows great when old men plant trees in whose shade they know they shall never sit. 

Anoniem Grieks spreekwoord.

Stel het je maar even voor, je belandt op de spoedafdeling met een hartinfarct maar de hulpverleners sturen je naar huis: ‘ alle begrip voor jouw noodsituatie maar we kunnen je niet helpen, sorry,  er zijn immers 100 wachtenden voor jou en we  weten niet wanneer jij aan de beurt kunt komen.’  

In de geestelijke gezondheidszorg voor kinderen en jongeren moeten we dit antwoord elke dag geven. Dagelijks moeten we ondersteuning en behandeling weigeren aan gezinnen met kinderen en jongeren die daar op dat moment hoge nood aan hebben. Het gaat hier voor alle duidelijkheid niet om kleine moeilijkheden die met een EHBO- aanpak opklaren maar om ernstige noodsituaties waar uitstel van behandeling onverantwoord is. De wachtlijst voor dergelijke gevallen is vier tot vijf keer groter dan de behandelcapaciteit.  

De hulpverleners zitten met de handen in het haar, de beleidsmakers beseffen het, en toch gebeurt er amper iets. 

En toch blijft de maatschappelijke verontwaardiging over het niet kunnen bieden van dringende behandeling voor kinderen en jongeren, vrij beperkt. De doelgroep heeft weinig electoraal potentieel en de return on investment komt veel later dan de electorale doorlooptijden. Het hoeft ons dan ook niet te verwonderen dat de politiek amper in staat is om complexe maatschappelijke uitdagingen die een intergenerationele benadering vragen, aan te pakken. 

 Als de maatschappelijke verontwaardiging niet volstaat om afdoend te investeren in de geestelijke gezondheidszorg van kinderen en jongeren, dan moeten we dit minstens doen uit maatschappelijk eigenbelang. Nobelprijswinnaar John Heckman toonde aan dat elke euro die je investeert in psychologische hulpverlening zich meervoudig terugverdient in de komende generaties. Het toegenomen aantal kwaliteitsvolle levensjaren van de cliënten neemt toe, op volwassen leeftijd is er meer participatie aan de arbeidsmarkt, er is minder nood aan psychiatrische behandeling, ze zijn beter in staat hun kinderen te geven wat die nodig hebben,…. Nu massaal investeren in de geestelijke gezondheidszorg voor kinderen en jongeren voorkomt heel wat leed en kosten later.  

Nu ingrijpen is veruit de goedkoopste optie. Het probleem op de lange baan schuiven, zadelt komende generaties op met een enorme economische en sociale kost. En toch lijkt ook dit besef niet te volstaan om de broodnodige veranderingen door te voeren. 

Vandaag levert de overheid bescheiden inspanningen a rato van de bijkomende financiering maar naast bijkomende middelen is er een dringende nood aan deregulering en hervorming van de oubollige en bureaucratische ziekenhuisfinanciering. Voorzieningen weten wat nodig is maar worden nu gehinderd door   betuttelende regels die vooral gericht zijn op controle en beheersing.  Geef ze dus vooral regelruimte waarbij ze de beschikbare middelen kunnen inzetten voor de ontwikkeling van multifunctionele zorgtrajecten waarbinnen  kinderen en jongeren en hun familie de ondersteuning krijgen die ze op dat moment nodig hebben. Niet meer, maar ook niet minder.  

Herman Roose

Algemeen directeur – vzw KARUS

 

Lees ook dit artikel: https://zorgmagazine.be/vpp-vraagt-dat-overheid-meer-investeert-in-kwaliteit-van-zorg-in-de-geestelijke-gezondheidszorg/ 

Sterke stijging gedwongen opnames in de geestelijke gezondheidszorg

Laat een commentaar na

Your email address will not be published. Required fields are marked *