Will Van Campenhout

Lid in de kijker: Van de werkvloer naar (en vooral achter) het podium

Al 18 jaar werkt Will Van Campenhout bij begeleidingscentrum Spermalie. Hij begon er als elektricien en is vandaag verantwoordelijke voor de technische dienst. Die job doet hij met veel bevlogenheid, want stilzitten is niets voor hem. Naast zijn uren kan je Will Van Campenhout ook vinden in het theater, waar hij zijn technische én creatieve ziel kan uitleven. 

Twijfels over de richting van zijn loopbaan heeft Will Van Campenhout nooit gehad. Op de basisschool al viel zijn bijzondere interesse voor techniek op, en dan vooral in alles wat met elektriciteit te maken heeft. “In het tweede leerjaar waren de kerstlichtjes van de klaskerstboom kapot. Ik weet nog goed dat ik tegen de juf zei: ‘geef maar met mij mee, ik regel dat.’ De volgende dag brandden ze weer.”  

Will Van Campenhout had al op jonge leeftijd verrassend veel technisch inzicht. Dat ontwikkelde hij door steeds weer te onderzoeken hoe de zaken in elkaar zitten en daar dan mee aan de slag te gaan. “Achteraf gezien was ik best pienter op dat vlak”, geeft hij toe. “In het tweede leerjaar moest je mij het verschil tussen een serie- en een parallelschakeling niet uitleggen. Dat wist ik.” In het secundair wilde hij dan ook elektriciteit studeren. “De leerlingenbegeleiders raadden het me af. Ik was geen hoogvlieger op vlak van wiskunde. Dat ging me te moeilijk zijn, voorspelden ze, maar ze hadden ongelijk. Gelukkig steunden mijn ouders me wel.”  

Na zijn studies ging Will Van Campenhout aan de slag in de privésector. De eerste twee jaar werkte hij bij een bedrijf dat spuitcabines bouwt. Daarna was hij twee jaar aan de slag bij een bedrijf dat rolbruggen bouwt. “Ik werkte telkens op verplaatsing in België en soms zelfs daarbuiten. Uiteindelijk ging het niet zo goed met dat bedrijf. We moesten af en toe eens doppen. Dat was niets voor mij.” Een kennis liet weten dat ze een elektricien zochten bij begeleidingscentrum Spermalie van De Kade, en zo kwam Van Campenhout aan boord. 

Van de werkvloer naar het bureau 

De Kade begeleidt personen met een beperking of ontwikkelingsproblemen. Het is een expertisenetwerk voor buitengewoon onderwijs, maar ook volwassenen kunnen er terecht. Spermalie is één van de campussen in Brugge.  

De technische dienst staat er in voor het algemeen onderhoud. Dat zijn de typische zaken zoals piepende deuren, verstoppingen, lekken, alles rond telefonie, controles uitvoeren, onderhouden van tuinen, schilderwerken en defecte lampen, maar ook op maat gemaakte zorghulpmiddelen voor bewoners moeten gebouwd worden, zoals bedboxen. De vakantieperiodes worden benut voor grotere renovatiewerken. 

“Dat ik nu niet meer op verplaatsing moet, is aangenaam”, vertelt Van Campenhout. “Ook de familiaire sfeer bij De Kade vind ik tof. Je kan onmogelijk iedereen kennen, want de organisatie telt ongeveer 1.200 medewerkers, maar ik kan veel gezichten wel plaatsen.”  

Het mag gezegd worden: Will Van Campenhout komt is zeer tevreden met zijn job. “Ik startte als elektricien op de werkvloer en dacht: goed, dit is voor de rest van mijn dagen. Pas op: daar was ik zeer blij mee. Later kwam daar wat bureauwerk bij aan te pas. Toen dacht ik opnieuw: dit werk kan ik wel tot het einde van mijn carrière doen. Vandaag zit ik bijna uitsluitend op de bureau als leidinggevende van een team van ongeveer vijftien werknemers. Alle kansen die ik krijg, neem ik met plezier aan.” Dat geen enkele dag verloopt zoals gepland, neemt hij er graag bij. 

De start van een productie 

Vandaag werkt Will Van Campenhout nog zelden op de vloer, maar zijn technische skills onderhoudt hij als theatertechnicus. “Ook die interesse koesterde ik als kind al”, vertelt hij. “In de jeugdbeweging, waar ik vele jaren gesleten heb, organiseerden we iedere paasvakantie een toneelvoorstelling. Iemand moest verantwoordelijk zijn voor de techniek. Dat was natuurlijk weer een werkje dat op mijn lijf geschreven was.” De jeugdbeweging was maar blij met het manusje-van-alles. Toen een oud-leider en toneelregisseur iemand zocht om in zijn toneelvereniging de techniek te doen, wist hij waar aankloppen. “Dat is inmiddels ruim twintig jaar geleden”, vertelt Will Van Campenhout. 

“Bij een toneelproductie moet je echt vanaf nul beginnen.” Het Madeleintje, de toneelgroep waarvoor Van Campenhout zich – voor alle duidelijkheid: als vrijwilliger – engageert, heeft een klein zaaltje. “Een tribune en een podium, dat is het. Maanden voordat de productie start, overleg ik met de regisseur wat de wensen zijn op vlak van techniek”, legt hij uit. “Vervolgens bekijk ik wat technisch mogelijk is en doe ik de nodige reserveringen. Op basis daarvan maak ik dan ook een lichtplan op.”  

Daarna begint de opbouw: spots ophangen, aansluiten, afstellen. Luidsprekers hangen, kabels voorzien… “Eenmaal alles is aangesloten, kruip ik achter de computer om het licht en geluid te programmeren.” Alles moet netjes in elkaar overvloeien. “Anderhalve week voor de première kom ik opnieuw in beeld. Dan moeten alle elementen van het toneelstuk samenkomen en afgestemd worden op elkaar.”  

Het is een hobby waar veel tijd in kruipt, en die soms ook de nodige stress oplevert. “De datum van de première staat vast. Soms komt daar nachtwerk bij te pas.”  

Regen en licht 

Twintig producties realiseerde Will Van Campenhout al bij Het Madeleintje, waar hij inmiddels ook deel uitmaakt van het bestuur. Dat is meer dan een hobby alleen. Het is een passie, voor techniek, maar ook voor toneel. “Ik heb al veel theaterstukken gezien, zowel amateur als professioneel”, vertelt hij. “Het verhaal is belangrijk, maar ik let natuurlijk ook op de technische aspecten zoals de special effects. Ik ben nieuwsgierig en kijk goed rond: hoe hebben ze dat klaargespeeld? Dat is stelen met je ogen.”  

Inspiratie kan hij gebruiken, want het werk van een theatertechnieker is bij momenten uitdagend. “Bij het laatste stuk wilde de regisseur graag regen op de scène”, vertelt Van Campenhout. “De scène in kwestie was negen meter breed en zes meter diep. De regisseur wilde regen over de linkerflank van ongeveer een meter breed. Dan moet je nauw samenwerken met het decorteam, want dat water moet opgevangen en afgevoerd kunnen worden. Bovendien moet het een systeem zijn dat je kan besturen vanaf hetzelfde paneel als het licht en geluid.”  

Zijn functie als verantwoordelijke van de technische dienst bij BC Spermalie komt Van Campenhout soms ook van pas bij het vrijwilligerswerk bij het Madeleintje. “Een jaar of zes geleden stapten we bij Spermalie over naar een nieuw type verlichting. We gingen vierkante LED-panelen installeren in de structuurplafonds. Op dat moment startte ook net een productie bij Het Madeleintje. Het stuk speelde zich af op een slaapkamer met uitzicht op de stad Brugge. De regisseur wilde dus dat het publiek een raam zag met daarachter het uitzicht op de stad.” Achter het raam had Van Campenhout ongeveer zestig centimeter om het beeld te plaatsen en verlichten. “We zochten lang naar een heel egale manier van verlichting die toch voldoende sterk was, maar zestig centimeter is daarvoor erg beperkend.” Op het werk waren de LED-panelen reeds geleverd. “We hadden ze al eens op spanning gezet bij wijze van test. Bleek dat die lichten een heel breed en diffuus, algemeen licht verspreidden.” Uiteindelijk diende enkele van de LED-panelen, nog voor het in BC Spermalie werd opgehangen, als licht op het podium bij Het Madeleintje.   

Empathie 

Het werk als theatertechnicus is volgens Van Campenhout een mooie aanvulling op zijn job. “Er zijn ook vaardigheden die ik geleerd heb dankzij mijn werk als theatertechnieker en omgekeerd”, vertelt hij. “Het belangrijkste is leren omgaan met mensen. Mijn empathisch vermogen is erdoor gegroeid. Ik kan me makkelijker verplaatsen in anderen, heb minder snel vooroordelen.”  

Bovendien pikt hij ook het één en het ander op van regisseren. “In die twintig jaar heb ik ontzettend veel gezien. Ik volg de laatste repetities altijd mee”, vertelt Van Campenhout. “Soms denk ik wel eens: dat zou ik zo aanpakken. Afhankelijk van hoe goed ik de regisseur ken, durf ik mijn opinie heel subtiel kenbaar te maken.”  

Of hij zelf ooit op de planken kruipt? “Het lonkt wel, maar zo’n hoeveelheid tekst onthouden, schrikt me af.” 

Lees ook op ZORG Magazine:

Lees ook

Wil je op de hoogte blijven van het laatste zorgnieuws?

Wens je up-to-date te blijven van het laatste zorgnieuws en leerrijke events?
Schrijf je dan hier in en ontvang 2-wekelijks onze nieuwsbrief.